Archiwa warto wiedzieć - Przedszkole 6 Publiczne w Radomiu

Rozwijanie samodzielności

pp6radom — Sat, 21 Feb 2026 12:59:36 +0000

Data: 20. 02. 2026 r.

Opracowała: Anna Domańska-Jarosz

Temat: „Rozwijanie samodzielności, innowacyjności i kreatywności dziecka„

Czym jest samodzielność?

Samodzielność jest ważną potrzebą rozwojową każdego dziecka. Poprzez podejmowanie prób i gromadzenie doświadczeń, dziecko stopniowo opanowuje niezbędne w życiu umiejętności, rozwija swoje możliwości, poznaje własną odrębność, kształtuje tożsamość.

Samodzielność jest cechą, która rozwija się etapami i przechodzi od najniższych do wyższych form. Bardzo ważną rolę w jej rozwoju pełni otoczenie, które samodzielność może rozwijać lub ograniczać, a nawet tłumić.

Tak czynią nadmiernie troskliwi rodzice którzy pragną uchronić swoje dzieci przed wszelkimi trudnymi sytuacjami i negatywnymi emocjami. Stąd bierze się skłonność do wyręczania, począwszy od czynności samoobsługowych po poszukiwanie rozwiązania problemów dziecka. Wówczas ingerują w jego relacje rówieśnicze, dokonują konfrontacji, poszukują sposobów rozwiązania problemu a nawet sami między sobą je rozwiązują. Rolą nauczyciela jest uświadamianie, że takie zachowanie nie sprzyja rozwojowi dzieci i nie pozwala im dorosnąć, blokuje ich działanie i zaniża wiarę we własne siły.

Pomoc niesiona dziecku w procesie jego dorastania, powinna polegać na wzmacnianiu poczucia własnej wartości, wynikającego z sukcesów osiągniętych w samodzielnym działaniu.

Ważnymi dla dziecka osobami – inicjatorami i pomocnikami poza rodzicami są nauczyciele, którzy są w stanie zejść na drugi plan, dając przestrzeń do działania wyzwalającej się w dziecku energii. Chodzi tutaj o przesunięcie aktywności , która przedtem należała do rodzica, nauczyciela, a teraz w przeważającym stopniu pozostawiona jest dziecku, które z potrzebami, zainteresowaniami

i predyspozycjami zajmuje centralne miejsce. Osoba dorosła przyjmuje rolę obserwatora, który wnikliwie obserwując, towarzysząc dziecku – „podąża za nim”.

Aspekty samodzielności.

W wieku przedszkolnym samodzielność dziecka przejawia się w trzech aspektach:

Samodzielność praktyczna

Ujawnia się w wykonywaniu codziennych czynności na rzecz samego siebie, rodziny, grupy np. przedszkolnej: samodzielne radzenie sobie

w czynnościach fizjologicznych, zabiegach higienicznych, czynnościach porządkowych i organizacyjnych.

Samodzielność umysłowa

Polega na umiejętności podejmowania celowych decyzji oraz rozwiązywaniu problemów w sytuacjach zabawowych i zadaniowych.

Samodzielność społeczna

Przejawia się w umiejętności współdziałania z rówieśnikami, osobami dorosłymi, porozumiewania się z nimi, brania odpowiedzialności za podejmowane decyzje.

Z samodzielnego dziecka wyrośnie samodzielny dorosły!

Wszystko, co przedszkolak wykona własnymi rękami, do czego dojdzie własną myślą, co przeżyje – buduje jego umiejętności, wiedzę o sobie

i innych oraz świecie.

Należy pokazywać dzieciom, że ważne jest szukanie rozwiązania danej sytuacji problemowej i że każde z nich może być dobre. Dajmy im samodzielnie ustalić, jakie rozwiązania proponują. Dziecko poznając efekty własnej działalności jest konfrontowane ze swoimi możliwościami.

Czerpie również ze swojego działania satysfakcję i buduje poczucie sprawczości. Dziecko samodzielne, jest pewniejsze siebie, niezależne, a co ważniejsze ma pozytywny obraz własnej osoby.

Z kolei dziecko wyręczane w czynnościach samoobsługowych jest nadmiernie uzależnione od dorosłych, ma niskie poczucie własnej wartości oraz trudności z samodzielnym podejmowaniem działań. Nie wykazuje potrzeby przodowania a w zabawach zespołowych niepewnie podejmuje

i pełni role narzuconą przez inicjatora. Ograniczenie samodzielności praktycznej przekłada się na wszystkie obszary funkcjonowania dziecka, hamuje jego odwagę, dociekliwość, ciekawość poznawczą.

Analiza dziecięcych zachowań wskazuje bowiem, że:

dzieci, które marudzą i ociągają się przy każdej czynności samoobsługowej, przenoszą ten styl zachowania na sytuacje zadaniowe, np. zwlekają

z wykonywaniem poleceń, zbyt wolno układają przedmioty potrzebne do zabaw, ćwiczeń;

dzieci, które sieją wokół nieład są zwykle niestaranne w realizacji zadań

o charakterze intelektualnym, ciągle czegoś szukają, przestawiają i są tym tak pochłonięte, że tracą sens zadania;

dzieci, które przy wykonywaniu czynności domagają się pomocy ( chociaż przy niewielkim wysiłku mogłyby poradzić sobie same) przenoszą ten nawyk na sytuacje zadaniowe, nadmiernie okazując swoją bezradność

i stale dopraszają się pomocy.

Wspieranie samodzielności dziecka odbywa się poprzez:

– budowanie bezpiecznej relacji z dzieckiem,

– budowanie poczucia wartości dziecka poprzez chwalenie , docenianie nie

tylko efektu działania, lecz wysiłku nawet jeśli próby nie są zbyt udane

– okazywanie szacunku dla dziecka,

– wyznaczanie swoich granic i respektowanie granic dziecka,

– mówienie o swoich uczuciach i oczekiwaniach,

– dawanie dziecku możliwości wyboru, możliwości uczestniczenia w różnych

formach aktywności,

– bazowanie na doświadczeniach i zdobytych umiejętnościach, utrwalanie ich,

wyznaczanie nowych ról i zadań,

– umiejętne wycofywanie swojej pomocy w miarę czynionych postępów

i konsekwencję zachowania,

– stwarzanie sytuacji do wzmacniania relacji grupowych, dokonywania

celowych wyborów, podejmowania decyzji, współdecydowania w realizacji

podejmowanych zadań, organizacji przestrzeni do zabaw i swobodnej

działań.

Najlepsze efekty w rozwoju samodzielności dziecko, osiąga, gdy jest zachowana spójność między wymaganiami przedszkolnymi i domowymi.

Współpraca rodziców z nauczycielami znacznie przyspiesza rozwój samodzielności przez wyznaczanie tych samych celów i bycia konsekwentnym.

Rozwijanie kreatywności dziecka

Kreatywność nie jest cechą dziedziczną, lecz nabytą, a co za tym idzie należy ją rozwijać.

Dziecko jest twórcze, gdy nie ogranicza się do powtarzania, naśladowania, odtwarzania, gdy daje coś od siebie.

Dzieci myślące w sposób twórczy, mają dużo pomysłów, odkrywają na drodze prób i błędów więcej rozwiązań z których pewne są oryginalne i unikalne.

Tylko twórczy nauczyciel jest w stanie rozwijać twórcze myślenie swoich wychowanków.

Twórczy nauczyciel, rodzic:

– tworzy klimat do twórczości, pobudza ciekawość poznawczą;

– stymuluje i motywuje do myślenia i poszukiwania, zadaje pytania otwarte;

– podąża w myśleniem za dzieckiem, grupą;

– zadaje sobie pytanie, co dzieci mogłyby podczas zabawy czy zajęć odkryć?

– naucza strategii potrzebnych do rozwiązywania problemów w sposób

twórczy;

– pomaga odkrywać zainteresowania i drzemiący w dziecku potencjał.

Jakrodzic/nauczyciel może pomóc dziecku w rozwoju kreatywności?

powinien słuchać, aprobować a nie krytykować;
powinien dawać odczuć dzieciom, że każdy pomysł jest ważny

i wartościowy;

czasami nie powinien oceniać pracy i kierunku myślenia, gdyż sprzyja to

nowym poszukiwaniom i pojawianiu się nowych, oryginalnych pomysłów;

nauczyciel powinien określić, co w danym pomyśle jest ciekawe, a co nie oraz jakie niesie to za sobą konsekwencje.

Podstawowe zasady ważne przy organizowaniu ćwiczeń twórczego myślenia:

wszyscy mamy wyobraźnię i wszyscy możemy ją rozwijać;
żeby mieć parę dobrych pomysłów, trzeba mieć dużo pomysłów;
nie ma odpowiedzi nieprawidłowych; są tylko mniej lub bardziej użyteczne;
nigdy nie należy zadawalać się pierwszym pomysłem albo rozwiązaniem;
to nie błąd jest porażką, ale brak pomysłu, co zrobić;

Jak rozwijać zdolności twórcze dzieci w wieku przedszkolnym?

– tworzyć warunki do rozwoju zabawy, dostarczać mu okazji do działania

w sytuacjach fikcyjnych, pozorowanych;

– tworzyć warunki do rozwoju wyobraźni i spontaniczności dziecka.

Stymulując twórcze myślenie należy uczyć dzieci jak pokonywać bariery i własne ograniczenia poprzez:

– zachęcanie do podejmowania ryzyka,

– stwarzanie atmosfery swobodnego myślenia,

– nagradzanie osiągnięć i elastyczności w szukaniu pomysłów i rozwiązań,

– wzmacnianie pozytywnego zaangażowania,

– stymulację do nieustannego przepływu pomysłów.

Powodzenie nauczyciela w pracy nad rozwijaniem kreatywności uwarunkowane jest dobrą znajomością każdego dziecka, jego potrzeb, poziomu umysłowego, zainteresowań oraz temperamentu.

Pozbawiając dziecko radości tworzenia przyzwyczajamy je do biernego oczekiwania na gotowe wzory, rozwiązania i pomysły.

Sposoby stymulowania myślenia twórczego dzieci.

Według W. Gordona należy stosować:

– analogię fantastyczną, która polega na tym, że dzieci wymyślają konsekwencje

podanych zdarzeń i przedstawiają je w pracy plastycznej, np.:

Co by było gdyby można było mieszkać na księżycu?
Co by było gdyby rośliny rosły w nieskończoność, a ludzie nie?

Łączenie ze sobą odległych, wręcz wykluczających się cech:

Tęczowy pies
Kuro-ryby
Chmuro – węże

– analogię personalną, podczas tych ćwiczeń dzieci wczuwają się w symbole

i przedmioty, np.:

Jestem płatkiem śniegu
Jestem ziarenkiem piasku

Według Edwarda de Bono:

Zabawa w parach; jedno dziecko mówi wyraz, drugie wymyśla krótką historię

o tym wyrazie.

Tworzenie opowiadania do podanego tytułu.
Rysowanie na temat:

Jak można zważyć słonia;
Zaprojektuj ulepszony autobus;
Zaprojektuj miasteczko lub plac zabaw z nowoczesnymi zabawkami dla dzieci.

Celestyn Freinet opracował technikę swobodnego tekstu. Dziecko poprzez tę technikę ma możliwość swobodnego wypowiadania swoich myśli, opinii, wrażeń i wątpliwości.

Proponowane ćwiczenia obejmują: układanie tekstów z rozsypanek wyrazowych, rozwiazywania prostych krzyżówek, zagadek, układanie rebusów, ćwiczenia gramatyczne, słownikowe, dobieranie wyrazów rymujących się w pary, porządkowanie zdań według logicznej kolejności, komponowanie fabuły na podstawie obrazka, układanie: zagadek, melodii do tekstu, wierszy, rymowanek.

Kończenie rozpoczętych zdań jak największą ilością przymiotników, snucie fantastycznych historii.

Stosowanie metody Osborna – Burza mózgów/giełda pomysłów, zadań rysunkowych( zamień krzesło w pojazd, każdy trójkąt zmień w inny przedmiot, wszystkie kredki chcą rysować czyli każda rysuje coś ładnego i innego, malowanie muzyki z wykorzystaniem różnych narzędzi malarskich, nadawanie innego przeznaczenia przedmiotom).

Artykuł Rozwijanie samodzielności pochodzi z serwisu Przedszkole 6 Publiczne w Radomiu.

Formy działalności dziecka w wieku przedszkolnym i młodszym wieku szkolnym

pp6radom — Tue, 28 Oct 2025 17:23:22 +0000

Data: 28. 10. 2025 r.

Opracowała: Małgorzata Garbacz

Temat: „Formy działalności dziecka w wieku przedszkolnym i młodszym wieku szkolnym„

PRZEDSZKOLE:

W działalności dziecka można wyodrębnić następujące formy:

Zabawa
Praca
Nauka

Ad. A. Podstawową formą działalności dziecka w wieku przedszkolnym jest zabawa, której początki obserwujemy już pod koniec wieku niemowlęcego w postaci prostych manipulacji przedmiotami. W miarę wzrastania dziecka obserwujemy zmiany i przekształcenia zabaw. Są to:

różnicujące się formy zabaw,
wydłużenie trwania zabawy jednego rodzaju,
wzrost częstotliwości zabaw np. Zespołowych i zwiększenie się składu bawiącej grupy,
zmiana rodzaju preferowanych zabaw.

Ze względu na rozmaitość, zabawy powszechnie dzielimy na :

ruchowe
konstrukcyjne
tematycznie

Wymienione rodzaje zabaw przenikają się wzajemnie, wzbogacając działalność dziecka. Coraz częściej pojawiają się skłonności naśladowcze dziecka, które przekładane są na zabawę.

Ad. B. Formy pracy dziecka przedszkolnego obejmują:

czynności samoobsługowe i sprawność ruchowa,
prace użyteczne stosowane w pracy dydaktyczno-wychowawczej, służące realizacji zadań programowych oraz wyrabianiu dojrzałości szkolnej.

Czynności samoobsługowe oraz sprawność ruchowa wyrabiają u dzieci samodzielność, umiejętność współpracy i działania w zespole, kształtują poczucie odpowiedzialności za podjęte zadania. Dzieci ćwiczą swoją niezależność w tym zakresie od dorosłych, co poprawia także kontakty z rówieśnikami oraz kształtuje społeczne postawy wobec otoczenia.

Prace użyteczne aktywizują dzieci, sprawiają im swoistą satysfakcję. Rozwijają samodzielność oraz umiejętność rozwiązywania problemów. Uczą estetyki oraz przydatności. Dzielimy je na:

prace codzienne- to te wynikające z trybu życia zbiorowego,
czynności porządkowe- sprzątanie i utrzymywanie w czystości zabawek, przyborów służących do prac i zabaw,
prace okolicznościowe- to te, podejmowane doraźnie, w razie potrzeb i możliwości, jakie stawia lokalne środowisko (Dzień Babci, Dzień Dziecka, zabawa choinkowa), a także zbiórki karmy dla schronisk, urządzanie kącików przyrody.

Istotna jest pomoc nauczyciela, która musi być w odpowiednich proporcjach, by jego osoba nie przyćmiewała dziecka.

Ad. C. Nauka dziecka w wieku przedszkolnym organizowana jest podczas zajęć organizowanych, planowanych w Sali czy najbliższym otoczeniu poprzez różne formy i metody. Zajęcia takie rozwijają sprawność ruchową, kształtują spostrzegawczość, ćwiczą komunikatywną mowę, wyobraźnię twórcza i ekspresję słowno-ruchową. Zajęcia te muszą być systematycznie planowane precyzując ich celowość. Dotyczy to szczególnie zajęć poświęconych rozwijaniu mowy, myślenia, zawierających początki nauki czytania czy elementy matematyki. Dziecko pod kierunkiem nauczyciela zbiera doświadczenia, obserwuje, wyprowadza wnioski a także znajduje środki do wyrażania swoich przeżyć i spostrzeżeń.

MŁODSZY WIEK SZKOLNY 6-7 do 10-12 lat

Równolegle z nauką dziecko zainteresowane jest zabawą oraz grami ruchowymi. Jest to nieoceniona i istotnie potrzebna formą spędzania czasu. Przybiera ona różnorodne formy w zależności od upodobań dziecka. Przekroczenie progu szkoły nie zmienia nic w tej kwestii. Istotne jest, że okres ten często nazywany jest „głodem ruchu”, bowiem ze względu na bardziej precyzyjne ruchy, celowość ich oraz wzmożoną aktywność uczeń mógłby cały czas się poruszać. Dobry moment, by w tym czasie zapisywać dzieci na basen lub różne zajęcia ruchowe, gdzie odpowiednio do swoich predyspozycji potrzeby ruchowe zostaną zrealizowane. Poprzez swoją różnorodność dają one dziecku swobodę działania, możliwość rozwiązań ruchowych pozwalających na możliwość angażowania wszystkich partii mięśniowych, narządów wewnętrznych czy systemu nerwowego.

W dalszym ciągu istotne znaczenie ma nauka i praca jako podstawowa działalność dziecka w młodszym wieku szkolnym. Nie ogranicza się ona jednak tylko do zapoznawania z czytaniem czy poznawaniem liter , ale rozwojem umiejętności pisania, czytania oraz główkowania, sylabizowania oraz analizy i syntezy zdań. Bardziej skomplikowane są także działania matematyczne a dzięki temu sfery poznawcza, emocjonalna, społeczna oraz ruchowa stają się dojrzałe.

Artykuł Formy działalności dziecka w wieku przedszkolnym i młodszym wieku szkolnym pochodzi z serwisu Przedszkole 6 Publiczne w Radomiu.

Rola telewizji w procesie wychowania dziecka w wieku przedszkolnym

pp6radom — Tue, 28 Oct 2025 17:14:34 +0000

Data: 10. 10. 2025 r.

Opracowała: Małgorzata Garbacz

Temat: „Rola telewizji w procesie wychowania dziecka w wieku przedszkolnym”

„Telewizja wymaga od telewidza jednego tylko aktu odwagi, lecz jest on nadludzki:
zdobyć się na jej wyłączenie”.
Pascal Bruckner
Wiek przedszkolny to okres kształtowania się postaw oraz osobowości dziecka. Jest ono bardzo podatne na wpływy otoczenia. Obecnie świat współczesny w ogromnym stopniu uległ przeobrażeniu. Technika jest rozwinięta na wysokim poziomie, a co za tym idzie nowinki cywilizacyjne dostępne są obecnie dla każdego. Tą, której chciałabym bliżej się przyjrzeć jest telewizja. Została wynaleziona i rozpowszechniona w połowie XX wieku, co przyniosło światu niejednoznaczne zmiany. Oczywiście zostały one zauważone w kwestii pozytywnej jak i negatywnej. Jednym dała nadzieję na wzbogacenie życia ich pociech, drugim zaś przyniosła obawy o ich lepsze jutro.
Na przestrzeni badań faktem jest, że telewizja najsilniej oddziałuje na organizm małego człowieka. Obecnie jest ona zjawiskiem bardzo powszechnym. Dziecko chłonie oglądane treści niczym gąbka oraz bardzo szybko potrafi się z nimi utożsamiać. Telewizja w obecnych czasach zajmuje szczególne miejsce, nie tylko w domach ludzi, ale przede wszystkim w ich głowach. Narzuca harmonogram dnia, sprawia że wykonywane przez nas czynności dostosowujemy pod „szklany czasoumilacz”. Często w tle; niepotrzebna. Niekiedy na sen; czasami, by wypocząć. Takim sposobem rozgościła się w naszym życiu na dobre. Wobec najmłodszych bezwzględnie kolorowa, przepełniona idealnymi wizjami świata oraz niezwyciężonymi bohaterami bajek. Czasami magiczna, często ciekawa, gotowa uczestniczyć w każdej chwili dnia. Dla umysłu tak młodego i delikatnego człowieka telewizja jest monstrum, które pożera go, gdy nie widzi w pobliżu nikogo dorosłego. Bezbronne dziecko przyjmie wszystko, pod każdą postacią oraz w każdej ilości. Bez względu na to, czy jest to dobre czy złe. Wystarczy, że pozwoli sobą zawładnąć. Za pośrednictwem telewizji najmłodsi mają kontakt z różnego rodzaju zrachowaniami- pozytywnymi i negatywnymi- których się uczą. W rezultacie odpowiedzialność za te zachowania ponoszą bezpośrednio twórcy programów oraz rodzice pozwalający dzieciom na ich oglądanie.
Żaden z rodziców nie ma serca, by pozbawiać swoją pociechę choćby jednej ulubionej bajki. I tak każdego dnia z czasem zwiększając ilość czasu spędzanego przed telewizorem. Takim sposobem coraz częściej „gości” ona w domu każdego człowieka, do tego stopnia, iż
staje się codziennością. Telewizja określa ramowy rozkład dnia, wytycza często czas zabawy, czas na zrobienie zajęć domowych oraz także ten poświęcany przyjaciołom czy najbliższy. Wiadomym jest także, iż w zależności od tego co oglądamy, telewizja dostarcza nam różnych doznań. Tym bardziej zwracając się ku osobie dziecka w wieku przedszkolnym, u którego trwa intensywny proces rozwojowy. Zaczyna przybliżać mu wiele zjawisk oraz zachowań. Telewizja bowiem tworzy kulturę, oddziałuje na odbiorcę w sposób najczęściej mimowolny. Dlatego tak istotne jest, żeby sposób odbierania treści emitowanych. w danej chwili w telewizji uwarunkowany był przez rodzica. Istotne jest, by dorosły starał się w przemyślany sposób dobierać programy telewizyjne. Ważne jest, by potrafił on także wspólnie z najmłodszym obejrzeć emitowane treści, aby ten miał świadomość ich przydatności w życiu codziennym. Często interakcje rodzic-dziecko zostają jednak zachwiane, przez co staje się ono osamotnione, a co idzie za tym, ucieka przed ekran odbiornika. Tam przecież jest dla niego lepszy świat. Szczególnie widoczne takie sytuacje są w rodzinach, gdzie więzi są słabe i brak jest bliższych relacji. Media, przede wszystkim telewizja, nabierają większego znaczenia. Szklany ekran zastępuje mu rodzica, ma być jego przewodnikiem. Dziecko czerpie z odbiornika wzory zachowań, które uważa za słuszne, ucieka w sferę emocjonalną, by poznawać, doznawać i mieć możliwość odczuwać emocje. Dlatego motywy korzystania z niej można podzielić na trzy grupy:
•
chęć miłego spędzenia czasu,
•
poszukiwanie informacji,
•
przeżywanie emocji.
Dla przedszkolaka wszystkie z wyżej wymienionych motywów są znajome. Nikt nie zaprzeczy bowiem, iż dziecko jest ciekawe świata, chłonne wiedzy, a także poznania i odczuwania swoich emocji. Dodatkowo robiąc to regularnie tworzy system przyzwyczajeń, co na przestrzeni badań dzieci w wieku przedszkolnym, niejednokrotnie zostało udowodnione. Czynność, która jest powtarzana wielokrotnie utrwala się, może ukierunkowywać zainteresowania dziecka, zmieniać jego emocje oraz sposób życia. Dziecko dobiera do swojej osoby najkorzystniejszy i najwygodniejszy sposób odbioru telewizji, np. poprzez to, co lubi oglądać lub to, co go interesuje. Niezbędna jest przy tym kontrola ze strony rodzica, by sposób i treści przyswajane przez dziecko były dla niego najodpowiedniejsze, bowiem domniemywać można, że czasem sama telewizja nie musi być szkodliwa, ale czas spędzany przed nią. Choć zauważyć można, iż często dzieje się to w sposób całkiem przypadkowy i niezamierzony. Jak wiadomo, dzięki niej możemy śledzić pogodę, wiadomości z kraju i ze świata, docierają do nas opinie oraz wieloaspektowe komentarze. Ważnym jest, że poświęcając jej większość swojego czasu
stajemy się jej wychowankami. Stąd kolejna bardzo ważna funkcja jaką pełni- wychowawcza. Jakie to prawdziwe, gdy po całym, na dodatek ciężkim dniu, opadając z sił, mówimy do dziecka „włącz sobie bajkę”. Jednak czy jest w tym coś złego? Oczywiście, że nie, gdyż dziecko ma prawo do bajek, a ludzie dorośli do odpoczynku, ale należy pamiętać, że cały ten proces musi odbywać się pod kontrolą dorosłego. Jest to priorytet. Możliwość obejrzenia czegoś przez najmłodszego ma być przyzwoleniem, a nie zastąpieniem rodzica. Często bowiem zauważa się nieprawidłowość polegającą na odciążeniu dorosłego przez telewizję w kwestii wychowania. Z braku czasu, sił, a nawet z powodu lenistwa najmłodszy wysyłany jest na wiele godzin przed szklany ekran. Niestety nikt ani nic nie jest w stanie zastąpić dziecku opiekuna i jego ciężkiej pracy. Istotne jest , by rodzic miał świadomość tego w jaki sposób, lub w jakim celu dziecko ogląda telewizję. Jest to bardzo ważne, gdy chce ocenić stopień przywiązania dziecka do niej.
Literatura przybliża, iż istnieją trzy podstawowe sposoby oglądania telewizji:
•
telewizja jako „pasja”,
•
telewizja jako ‘zapchajdziura’,
•
telewizja jako ’tło’ .
Analizując wszystkie z trzech typów ciężko jest jednoznacznie stwierdzić, który z nich jest najlepszy dla dziecka. Z powodu ‘pasji’- dziecko siada przed telewizorem, skupiając się na danym programie, który go interesuje, pogłębia pasje. Nie interesuje go hałas, jest wyłączony, a jego osoba oddana w 100 procentach programowi. Do plusów tego sposobu oglądania telewizji należy określony czas oraz znaczące treści, które poszerzają jego zakres wiedzy. Kolejny to telewizja jako ‘zapchajdziura’- jak można się domyśleć, najmłodszy ogląda telewizję, bo nie ma w tym momencie nic lepszego do roboty, to najlepszy sposób na nudę. Ostatnim z nich jest telewizja jako ‘tło’- dziecko nieświadomie włącza się w emitowane treści, przy okazji zerkając lub skupiając dźwięki dochodzące z niej. Wypełnia swoje obowiązki, jednak często nie zastanawiając się nad tym. Warto jest w przypadku opiekuna prześledzić dane powody, by zastanowić się, jak interweniować i nad czym pracować z dzieckiem. Wszystko uwarunkowane jest także ilością czasu poświęcanego treściom telewizyjnym, co także zależy w dużej mierze od indywidualnych cech dziecka, a także od poziomu rozwiniętych kompetencji emocjonalnych, poznawczych, społecznych oraz intelektualnych najmłodszego. Decydujące są też tempo oraz rytm w jakim najmłodszy się rozwija. Istotne jest, iż podczas oglądania telewizji ma miejsce zarówno socjalizacja , jak i społeczne konstruowanie rzeczywistości. Telewizja poszerza horyzonty oraz dostarcza wyjaśnienia, interpretacji i oceny (także wykluczającej) zjawisk społecznych, na które widz natrafia w rzeczywistości. Wielu badaczy jest nawet zdania, że szklany ekran jest w stanie zastąpić lub już zastępuje instytucje religijne, gdyż w
nieprzerwany sposób emitowane treści wzmacniają dane przekonania związane z dominującą ideologią, sposobem postrzegania rzeczywistości, określając tym samym świat oraz obrazując istniejący w nim porządek społeczny. Niezależnie która to półkula świata, region czy strefa klimatyczna dostarcza dzieciom nie tylko rozrywki lecz również informacji. Należy w tym miejscu wspomnieć, iż najmłodsi zaczynają w tym miejscu tworzyć schematy. Nabywają umiejętności kierowania sposobem postrzegania, kolejno zapamiętują, przetwarzają, a na koniec łączą dane informacje. Dzięki niejednokrotnym procesom przyswajania i przetwarzania, przyjęte początkowo przez dziecko schematy mnożą się, rozbudowują, stając się bardziej złożonymi. Wzbogaca ono nowe doświadczenia, rozumowanie oraz wszystkie do tej pory nabyte umiejętności. Na etapie tworzenia schematów warto jest zwrócić uwagę, iż telewizja posiada dodatkową funkcję, jaką jest kwestionowanie bądź wzmacnianie istniejących już stereotypów. Poprzez schemat, dany proces czy zjawisko ma odgórnie określone ramy organizujące wiedzę i oczekiwania wobec nich. Telewizja wzmacnia bądź neguje- tworząc przykładowy obraz, który w zależności od poziomu rozwiniętych procesów poznawczych u oglądającego, ma za zadanie odpowiednio
przekształcić i dopasować, by świeżo nabyte wiadomości do niego pasowały. W taki sposób
dzieci poznają istniejące w świecie stereotypy do których należą np. stereotypy płci. Zazwyczaj kobieta ma pięknie wyglądać, a mężczyzna prezentuje swą postawą aktywność, niezależność oraz siłę i ambicje. Tak więc oczekiwania społeczne także wywnioskować możemy z telewizji, gdzie ich obraz jest często aż przejaskrawiony. W identyczny sposób działają na widza także reklamy, pokazując wyidealizowaną rzeczywistość.
Powracając do schematów, do 2 roku życia najmłodszy przechodzi przez okres sensorycznomotoryczny, w którym schematy umysłowe kształtują się na wskutek wykonywanych czynności oraz doznań umysłowych. Udowodniono, że dziecko poznaje charakterystyczny świat telewizji dotykając odbiornika, ekranu czy reagując na muzykę rytmicznymi oklaskami. W związku z coraz szerszymi umiejętnościami sensoryczno-motorycznymi najmłodszy zaczyna rozumieć telewizyjne treści oraz otaczającą rzeczywistość. Zauważa różnice w „dotyku” między rzeczami i postaciami w telewizji, a tymi w zasięgu jego rąk.
Kolejno wiek od 2 do 7 lat to okres wyobrażeń przedoperacyjnych. Najważniejszą cecha tego etapu jest nabywanie kompetencji językowych przez dziecko. Dziecko doświadcza „tu i
teraz”, co ułatwia mu rozwój myślenia reprezentacyjnego. Najmłodszy potrafi myśleć i
mówić o obejrzanych treściach telewizyjnych poza bezpośrednią sytuacją oglądania. Prowokuje to u niego mimowolne powtarzanie zasłyszanych wcześniej piosenek, czy
nawiązywanie do obejrzanych treści.
Wiek od 7 r. ż do 12 lat to czas dokonywania umysłowych przekształceń podczas
interakcji ze światem. Oznacza to, że dziecko umie wyobrazić sobie przedmiot z punktu
widzenia innej osoby. Umożliwia mu to rozumienie kodów i konwencji telewizyjnych,
wymagających uzupełnienia luk w toku fabuły oraz rozwija myślenie przyczynowoskutkowe. Dziecko łatwiej interpretuje treści.
Reasumując, jak wspomniałam powyżej, wiek przedszkolny to okres najintensywniejszego rozwoju. Pod względem sprawności ruchowej i jej rozwoju, wielu badaczy okres 4-5 lat, gdy ta jest rozwinięta na naprawdę dobrym poziomie, a ruchy są już precyzyjne i celowe, nazywa „złotym wiekiem”. Najlepszy sposób na wykorzystanie dokładnych i ekonomicznych ruchów dziecka to nauka pływania, tańca czy innych dziedzin sportowych. W otaczającej rzeczywistości dzieje się jednak inaczej. Coraz częściej telewizja wychowuje, socjalizuje, u czy komunikacji oraz jest forma zabawy i całodziennego spędzania czasu wolnego . Na podstawie wieloletnich badań stwierdzono, iż długie przesiadywanie przed ekranem telewizora (2 i więcej godzin) obniża pomysłowość i kreatywność dziecka, obniża zdolność koncentrowania się, a także sprzyja wadom postawy jak i otyłości najmłodszych. Najbardziej narażone na uszkodzenia są także receptory wzroku, słuchu a także centralny system nerwowy dziecka. W literaturze odnajdujemy też informacje, iż problemy alergiczne dzieci to także następstwo kilkugodzinnego przesiadywania przed telewizorem. według niezliczonych badań telewizja wywołuje następujące efekty: tworzy sztuczną rzeczywistość, wywołuje problemy z uwagą i koncentracją, uczy obojętności, przemocy. Nadmierne oglądanie przez dziecko telewizji powoduje jego zmęczenie i znużenie. Dodatkowo, ze względu na małe doświadczenie i określony poziom rozwoju psychicznego, dzieci nie zawsze potrafią ocenić, które treści są ważne, a które drugorzędne, co jest fikcją, a co rzeczywistością. Niejednokrotnie przyglądając się własnym dzieciom oglądającym ulubiony program, obserwujemy ich brak kontaktu z otaczającą rzeczywistością, niereagowanie na zaczepki słowne. Pomyślmy zatem co dzieje się w głowie dziecka zostawionego na kilka godzin przed telewizja… otóż zapomina o świecie i czynnościach życiowych…zaczyna wegetować ślepo wpatrzone w odbiornik telewizora.
PAMIETAJCIE!!!Drodzy Rodzice, dziecko w wieku przedszkolnym musi zobaczyć, posłuchać, dotykać, składać budować, malować, porównywać, aby nabywać wiedzę, doświadczenie i uczyć się by było to dla niego najbardziej owocne. Tymczasem wielu rodziców wybiera drogę, gdzie media dostarczają mu jedynie obrazów i dźwięków, pozostających poza możliwościami ich eksplorowania przez dziecko, zatrzymania,
przywrócenia, odwrócenia, zajrzenia za kulisy. W tej sytuacji dziecko pozostaje biernym odbiorcą a nie twórcą pięknej otaczającej go rzeczywistości. To jak ta rzeczywistość będzie wyglądać w Waszych domach jest w Waszych rękach.
Literatura pomocnicza:
Laniado N., Pietra G., Gry komputerowe, Internet, telewizja. Co robić, gdy nasze dzieci są nimi zafascynowane, przekład Partyka J., Kraków 2006,
Lemish D, Dzieci i telewizja. Perspektywa globalna, Kraków 2008,
Sitarczyk M, Rodzina w mediach. Media w rodzinie, Warszawa 2013

Artykuł Rola telewizji w procesie wychowania dziecka w wieku przedszkolnym pochodzi z serwisu Przedszkole 6 Publiczne w Radomiu.

„Język angielski w naszym przedszkolu”

pp6radom — Wed, 03 Sep 2025 13:17:36 +0000

Data: 01. 09. 2025 r.

Opracowała: Katarzyna Ruta

Temat: „Język angielski w naszym przedszkolu”

Drodzy Rodzice!

Nazywam się Katarzyna Ruta. Jestem nauczycielką języka angielskiego w naszym przedszkolu. Nauczanie języka to moja pasja ,która daje mi mnóstwo satysfakcji , a jej ukoronowaniem są sukcesy językowe dzieci, które można śledzić zarówno na naszej stronie przedszkola, jak i na profilu na Facebooku. Zajęcia z języka angielskiego prowadzone w naszym przedszkolu odbywają się w sposób naturalny poprzez zabawę, ruch, piosenki, teatrzyki, rymowanki czy wierszyki. Dzieci chłoną naukę języka angielskiego jak „gąbka”. Uwielbiają prezentować swoje umiejętności językowe nie tylko podczas zajęć, ale też konkursów, uroczystości i imprez przedszkolnych. W naszej placówce realizowany jest program ” Trefliki w przedszkolu. Język angielski.”. Jest to innowacyjny, autorski program oparty na edukacji medialnej przy wykorzystaniu odcinków serialu „Rodzina Treflików”. Na zajęciach towarzyszą nam maskotki: Treflik, Treflinka i wujcio, które dzieci uwielbiają i traktują jak swoich przyjaciół. Poza tym wykorzystywane są wszelkie materiały wspierające proces edukacyjny takie jak: karty obrazkowe, płyty CD i DVD, karty pracy, maskotki, bajki, zestawy edukacyjne audio, realne przedmioty, a więc wszystko to, co wspiera rozwój językowy dzieci. Każdy miesiąc to inny blok tematyczny. Dzieci mają więc czas ,aby poznać i utrwalić nowy materiał . Uczą się i powtarzają poznane wyrazy , piosenki i zwroty językowe w sposób naturalny. Poza tym od początku wprowadzone są stałe elementy zajęć takie jak np.: piosenki na powitanie i pożegnanie , wierszyki , rymowanki , różne dla każdego poziomu wiekowego . Zajęcia odbywają się nie tylko w salach, ale również na świeżym powietrzu. To co najważniejsze w procesie nauki języka angielskiego na etapie przedszkolnym, to oczywiście zabawa. Zabawa wsparta ruchem, gestem , mimiką , piosenką czy grą językową. Motywacja dzieci odbywa się poprzez pochwały słowne, pieczątki czy naklejki.

Język angielski w naszym przedszkolu jest po prostu „fun- tastyczny”.

Artykuł „Język angielski w naszym przedszkolu” pochodzi z serwisu Przedszkole 6 Publiczne w Radomiu.

Ćwiczenia usprawniające grafomotorykę i sprawność manualną

pp6radom — Fri, 14 Feb 2025 14:26:01 +0000

Data: 17. 02. 2025 r.

Opracowała: Eunika Jankowska

Temat: Ćwiczenia usprawniające grafomotorykę i sprawność manualną

Sprawność grafomotoryczna to umiejętność precyzyjnego posługiwania się narzędziami pisarskimi i rysunkowymi. Rozwija się stopniowo poprzez różnorodne doświadczenia ruchowe, począwszy od ogólnej sprawności ciała, a skończywszy na precyzyjnych ruchach rąk. Ćwiczenia manualne i grafomotoryczne są szczególnie ważne dla dzieci z trudnościami w tym zakresie. Powinny być atrakcyjne i dostosowane do wieku dziecka, a także prowadzone w atmosferze akceptacji i zabawy.

Cele ćwiczeń

Poprawa sprawności manualnej w zakresie drobnych, precyzyjnych ruchów rąk.
Rozwój motoryki małej i koordynacji wzrokowo-ruchowej.
Doskonalenie orientacji przestrzennej i świadomości własnego ciała.
Korygowanie nieprawidłowych nawyków ruchowych, takich jak nieprawidłowe napięcie mięśniowe dłoni czy nieprawidłowe trzymanie przyborów.
Usprawnianie umiejętności posługiwania się przyborami piszącymi.
Stymulowanie ogólnego rozwoju dziecka i rozwijanie jego zainteresowań.
Przygotowanie do nauki pisania i zapobieganie trudnościom w nauce.
Działanie relaksacyjne, uspokajające i ćwiczące koncentrację uwagi.

Wskazania do wykonywania ćwiczeń

Niski poziom graficzny rysunków i pisma.
Niechęć do rysowania i pisania.
Zła pozycja ciała podczas pisania i rysowania.
Nieprawidłowy sposób trzymania przyborów.
Niewłaściwe napięcie mięśniowe ręki.
Szybkie męczenie się podczas pisania i rysowania.
Zbyt wolne tempo pisania i rysowania.

Przykłady ćwiczeń

Ćwiczenia te można podzielić na kilka kategorii, w zależności od obszaru, który rozwijają:

Ćwiczenia motoryki dużej:
- Luźne wymachy rąk, krążenie ramion, klaskanie.
- Rzuty i chwyty piłki, zabawy z piłką, woreczkiem.
- Zamalowywanie dużych powierzchni, pogrubianie konturów.
- Chodzenie po wyznaczonej trasie, podskoki, przeskoki.
- Kreślenie w powietrzu dużych, płynnych ruchów.
- Podnoszenie i przenoszenie przedmiotów.
Ćwiczenia motoryki małej:
- Chwytanie i manipulowanie przedmiotami o różnej wielkości i fakturze.
- Otwieranie i zamykanie pudełek.
- Nawlekanie koralików, makaronu.
- Cięcie nożyczkami.
- Praca z komputerem (myszka, klawiatura).
- Szycie, konstruowanie z klocków.
- Wypełnianie konturów, składanie obrazków z części.
Ćwiczenia koordynacji wzrokowo-ruchowej:
- Swobodne ruchy rąk, kreślenie dużych linii.
- Kreślenie w powietrzu, na tablicy, piasku, dużym arkuszu.
- Wymijanie i pokonywanie przeszkód.
- Kolorowanie dużych figur.
Ćwiczenia precyzji i koordynacji:
- Formowanie kulek z bibuły, lepienie z plasteliny.
- Wycinanie, montowanie konstrukcji, układanie obrazków z części.
- Dopasowywanie przedmiotów do otworów.
- Wydzieranie, wycinanie po liniach, obrysowywanie szablonów.
- Rysowanie po liniach, labiryntów, kalkowanie, kopiowanie.
- Zakreskowywanie, zamalowywanie, łączenie kropek.
- Pisanie wzorów literopodobnych.
Zabawy z palcami:
- Uderzanie palcami o blat stołu, przeplatanie palców.
- Zabawy paluszkowe (np. „Wiosenna burza”, „Rodzinka”, „Paluszki się budzą”).
Ćwiczenia usprawniające mięśnie dłoni i palców:
- Modelowanie z mas plastycznych, zwijanie włóczki.
- Bazgranie kredką, ugniatanie papierowych kul.
- Rysowanie kół, wydzieranie, wycinanie.
- Rysowanie ruchami poziomymi, pionowymi, falistymi, okrężnymi.
- Odwzorowywanie, obrysowywanie, kalkowanie, stemplowanie.
- Pisanie i rysowanie po śladzie.
- Wciskanie pinezek, obrysowywanie szablonu.
- Kopiowanie, układanki klockowe, nawlekanie koralików.
- Ściskanie piłeczek.
- Nauka prawidłowego trzymania przyborów do pisania.
Ćwiczenia graficzne:
- Rysowanie na różnym papierze, różnymi przyborami.
- Malowanie farbami, kreślenie linii, łączenie punktów.
- Obrysowywanie szablonów, odtwarzanie liter i wyrazów.
- Opracowywanie kształtu liter i ich połączeń.
- Kreślenie po śladzie, zamalowywanie, wklejanie wycinanek.
- Kalkowanie, kolorowanie, rysowanie dywanika.
- Wydzieranki, wyszywanie, majsterkowanie.

Podsumowanie

Rozwijanie sprawności grafomotorycznej i manualnej u dzieci to niezwykle istotny element ich prawidłowego rozwoju. Warto zadbać o to, by proponowane ćwiczenia były zróżnicowane, interesujące i dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz możliwości każdego dziecka. Pamiętajmy, że kluczem do sukcesu jest radosna atmosfera podczas ćwiczeń i zachęcanie dziecka do zabawy poprzez ruch.

Artykuł Ćwiczenia usprawniające grafomotorykę i sprawność manualną pochodzi z serwisu Przedszkole 6 Publiczne w Radomiu.

ZŁOŚĆ I AGRESJA SĄ NATURALNYMI EMOCJAMI

pp6radom — Fri, 14 Feb 2025 14:19:45 +0000

Data: 12. 02. 2025 r.

Opracowała: Eunika Jankowska

Temat: ZŁOŚĆ I AGRESJA SĄ NATURALNYMI EMOCJAMI

Złość i agresja są naturalnymi emocjami, które dzieci w wieku przedszkolnym doświadczają. Agresja, będąc często formą wyrażania złości, jest działaniem mającym na celu wyrządzenie szkody. Zrozumienie źródeł tych emocji u dzieci jest kluczowe dla właściwego reagowania i wspierania ich rozwoju emocjonalnego.

Przyczyny agresji u dzieci w wieku przedszkolnym

Temperament: Niektóre dzieci mogą mieć temperament predysponujący do silniejszych reakcji emocjonalnych, w tym agresji.
Brak poczucia bezpieczeństwa: Dzieci, które czują się niepewnie lub zaniedbane, mogą przejawiać agresję jako formę wołania o uwagę lub obronę.
Wzorce z otoczenia: Dzieci uczą się poprzez obserwację, naśladując zachowania dorosłych i rówieśników, w tym również agresywne.
Presja i oczekiwania: Zbyt wysokie oczekiwania rodziców lub presja rówieśnicza mogą prowadzić do frustracji i agresji u dziecka.
Pojawienie się rodzeństwa: Zmiany w rodzinie, takie jak narodziny młodszego rodzeństwa, mogą wywołać u dziecka zazdrość i agresję.
Niskie poczucie własnej wartości: Dzieci z niskim poczuciem własnej wartości mogą używać agresji, aby poczuć się silniejsze lub zyskać kontrolę.
Brak norm i zasad: Brak jasno określonych zasad i konsekwencji w zachowaniu może prowadzić do poczucia bezkarności i agresji.
Zmęczenie i brak wypoczynku: Dzieci, które są niewyspane lub przemęczone, mogą być bardziej skłonne do agresywnych zachowań.

Jak reagować na agresję u dzieci

Nie eskalować agresji: Reagowanie agresją na agresję dziecka tylko pogorszy sytuację.
Zachować spokój: Ważne jest, aby dorosły zachował spokój i opanowanie, nawet w trudnych sytuacjach.
Okazać zrozumienie: Spróbuj zrozumieć, co wywołało agresję u dziecka i okazać mu empatię.
Uczyć konstruktywnych sposobów radzenia sobie ze złością: Pomóż dziecku nauczyć się rozpoznawać i nazywać swoje emocje oraz radzić sobie z nimi w sposób akceptowalny społecznie.
Ustal granice: Jasno określone zasady i konsekwencje pomagają dziecku zrozumieć, jakie zachowania są akceptowane, a jakie nie.
Wzmacniać pozytywne zachowania: Chwal i nagradzaj dziecko za dobre zachowanie, aby motywować je do powtarzania takich działań.
Szukać pomocy specjalisty: Jeśli agresywne zachowania dziecka są częste lub nasilają się, warto skonsultować się z psychologiem dziecięcym.

Rola rodziców w kształtowaniu emocjonalnego rozwoju dziecka

Rodzice są najważniejszym wzorem do naśladowania dla dziecka. Sposób, w jaki rodzice radzą sobie ze swoimi emocjami i rozwiązują konflikty, ma ogromny wpływ na rozwój emocjonalny dziecka.

Dawanie przykładu: Rodzice powinni dążyć do rozwiązywania konfliktów w sposób pokojowy, z szacunkiem dla drugiej osoby.
Rozmowa o emocjach: Ważne jest, aby rozmawiać z dzieckiem o emocjach, uczyć je rozpoznawać i nazywać swoje uczucia.
Budowanie poczucia bezpieczeństwa: Dziecko, które czuje się kochane i akceptowane, jest mniej skłonne do agresywnych zachowań.
Ustalanie jasnych zasad: Konsekwentne przestrzeganie ustalonych zasad daje dziecku poczucie bezpieczeństwa i uczy odpowiedzialności.
Okazywanie ciepła i akceptacji: Przytulanie, mówienie o swoich uczuciach i tworzenie przyjaznej atmosfery w domu to podstawowe elementy prawidłowego rozwoju dziecka.

Pamiętajmy, że agresja u dzieci jest często sygnałem, że dziecko potrzebuje pomocy i wsparcia. Zrozumienie przyczyn agresji i właściwe reagowanie jest kluczowe dla zapewnienia dziecku zdrowego rozwoju emocjonalnego.

Artykuł ZŁOŚĆ I AGRESJA SĄ NATURALNYMI EMOCJAMI pochodzi z serwisu Przedszkole 6 Publiczne w Radomiu.

„Jak nadopiekuńczy rodzice mogą wpłynąć na rozwój i dobrostan dziecka?”

pp6radom — Thu, 09 Jan 2025 16:45:13 +0000

Data: 09. 01. 2025 r.

Opracowała: Iwona Chylak

Temat: „Jak nadopiekuńczy rodzice mogą wpłynąć na rozwój i dobrostan dziecka?”

Nadopiekuńczość nie powinna być mylona z troskliwością. Chronienie naszych dzieci jest niezwykle
ważne. Kiedy są małe, potrzebują nas i są zależne od nas niemal we wszystkim. Jednak musimy uważać,
aby pragnienie chronienia nie przerodziło się właśnie w nadopiekuńczość.

Nadopiekuńczość rodziców, choć często wynika z troski i dobrych intencji, może mieć
negatywne konsekwencje dla rozwoju i dobrostanu dziecka. Oto kilka aspektów, w których
nadmierna kontrola i ochrona mogą wpływać na dziecko:

1. Rozwój emocjonalny
 Brak umiejętności radzenia sobie ze stresem: Dzieci nadmiernie chronione nie uczą
się, jak radzić sobie z trudnościami i przeciwnościami, co może prowadzić do niskiej
odporności psychicznej w dorosłym życiu.
 Niepewność i lękliwość: Brak doświadczeń związanych z samodzielnym
podejmowaniem decyzji i ponoszeniem konsekwencji może skutkować większą
skłonnością do lęku i niepewności.
 Zależność emocjonalna: Dzieci mogą być bardziej skłonne polegać na innych w
podejmowaniu decyzji lub szukaniu wsparcia, zamiast rozwijać swoją niezależność.
2. Rozwój społeczny
 Problemy z nawiązywaniem relacji: Nadopiekuńczość może ograniczać możliwość
nawiązywania relacji z rówieśnikami, co może prowadzić do trudności społecznych i
izolacji.
 Brak asertywności: Dziecko może mieć trudności z obroną swoich granic i
wyrażaniem swoich potrzeb, jeśli zawsze polegało na rodzicach w tej kwestii.
3. Rozwój poznawczy i edukacyjny

 Ograniczona autonomia: Nadmierna kontrola może zmniejszać motywację
wewnętrzną dziecka do nauki i eksploracji, co negatywnie wpływa na kreatywność i
umiejętność rozwiązywania problemów.
 Strach przed porażką: Dzieci nadopiekuńcze mogą unikać podejmowania ryzyka,
ponieważ są przyzwyczajone do unikania błędów pod opieką rodziców. To może
skutkować niższą samooceną i mniejszymi osiągnięciami.
4. Samodzielność i kompetencje życiowe
 Brak umiejętności praktycznych: Jeśli rodzice wykonują za dziecko większość
obowiązków i podejmują wszystkie decyzje, dziecko może mieć trudności z
zarządzaniem codziennymi wyzwaniami w dorosłości.
 Zależność finansowa i emocjonalna: Nadmierna opieka może prowadzić do
opóźnienia w osiągnięciu niezależności finansowej i emocjonalnej.
5. Dobrostan psychiczny
 Zwiększone ryzyko zaburzeń psychicznych: Nadopiekuńczość rodziców wiąże się z
wyższym ryzykiem wystąpienia takich problemów, jak depresja, lęk, czy nawet
zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne.
 Niska samoocena: Dziecko może czuć, że nie jest wystarczająco kompetentne, skoro
rodzice stale muszą je chronić.

Jak unikać nadopiekuńczości?
 Zaufanie do dziecka: Pozwól dziecku podejmować decyzje i ponosić ich
konsekwencje w bezpiecznych warunkach.
 Stwarzanie przestrzeni do samodzielności: Daj dziecku możliwość samodzielnego
rozwiązywania problemów i nauki na własnych błędach.
 Wsparcie, a nie kontrola: Wspieraj dziecko, ale nie przejmuj za nie wszystkich
obowiązków i decyzji.
 Stopniowe zwiększanie odpowiedzialności: Zachęcaj dziecko do podejmowania
coraz większej odpowiedzialności za swoje życie.
Nadopiekuńczość, choć początkowo może wydawać się korzystna, często ogranicza zdolność
dziecka do pełnego rozwoju. Kluczowe jest zachowanie równowagi między wsparciem a
pozwoleniem na samodzielność.

Artykuł „Jak nadopiekuńczy rodzice mogą wpłynąć na rozwój i dobrostan dziecka?” pochodzi z serwisu Przedszkole 6 Publiczne w Radomiu.

„Jak pomóc dziecku uczyć się języka angielskiego, nawet jeśli samemu się go nie zna”

pp6radom — Tue, 15 Oct 2024 21:08:50 +0000

Data: 15. 10. 2024 r.

Opracowała: Katarzyna Ruta

Temat: „Jak pomóc dziecku uczyć się języka angielskiego, nawet jeśli samemu się go nie zna”

Drodzy Rodzice!

Nazywam się Katarzyna Ruta. Jestem nauczycielką języka angielskiego. Chciałabym podzielić się z Państwem swoją wiedzą i doświadczeniem w pracy z dziećmi. Z moich obserwacji wynika, że dzieci w wieku przedszkolnym chłoną wiedzę jak „gąbka”, a języka angielskiego uczą się w sposób naturalny. W swojej pracy wykorzystuję różne formy i metody pracy takie jak gry i zabawy językowe, śpiewanie piosenek, powtarzanie prostych słówek i zwrotów, oglądanie bajek, odgrywanie prostych scenek, a w grupach starszych globalne czytanie czy karty pracy. Chętnie udzielę Państwu cennych wskazówek jak pomóc dziecku w nauce języka angielskiego, nawet jeśli samemu się go nie zna.

1. Włączaj dziecku angielskie nagrania bajek, piosenek czy wierszyków.

Nie zmuszajmy dzieci do nauki , róbmy to w sposób naturalny. Podczas zabawy lub jazdy samochodem możemy puszczać dzieciom nagrania, bajki, piosenki czy wierszyki w języku angielskim. Dziecko oswaja się w ten sposób z fonetyką języka angielskiego, przyswaja nowe wyrazy i zwroty ,pomimo iż robi to nieświadomie. Nie mówmy dziecku : Chodź pouczymy się wspólnie, ponieważ nauka często kojarzy się dzieciom niekoniecznie z czymś przyjemnym, a raczej z przymusem. Zróbmy to spontanicznie ,zachęcając dziecko do wspólnej zabawy. Zamiast „pouczmy się ” wystarczy powiedzieć „pobawmy się”, „posłuchajmy” ,”obejrzymy” czy „zaśpiewajmy”. W Internecie jest wiele ciekawych stron dla dzieci do nauki języka angielskiego.

Strona internetowa LearnEnglish Kids z darmowymi zasobami dla dzieci i szkół podstawowych. Znajdziesz tu gry i zabawy oraz różnorodne materiały, np. piosenki, kolorowanki czy filmiki wprowadzające gramatykę i nowe słownictwo.

Kanał YouTube Learning Time with Timmy to nauka i zabawa w jednym – zabawne filmy, które wprowadzą najmłodsze dzieci w świat języka angielskiego.

2.Odtwarzaj dziecku filmy, bajki w wersji anglojęzycznej.

Na zajęciach języka angielskiego korzystamy z serii Trefliki w Przedszkolu . Na stronie YouTube dostępne są odcinki w wersji anglojęzycznej, które mogą Państwo oglądać wspólnie z dziećmi. Ważne ,aby dziecko podążało za fabułą, mimo iż nie zna poszczególnych słów czy zwrotów. Chodzi o osłuchiwanie się z językiem i uczenie się poprawnej wymowy. Poniżej przesyłam link i życzę miłego oglądania.

3. Zachęcaj i chwal.

Początki nauki języka angielskiego są dla wielu przedszkolaków czymś nowym, nieznanym, fascynującym. Zdarza się jednak , że nauka czegoś nowego powoduje strach, który wiąże się często z brakiem dojrzałości emocjonalnej . Dlatego tak ważne są pochwały. Nie krytykujemy dzieci ,chwalmy je, zachęcajmy. Nie wywieramy też presji na osiąganie sukcesów. Każde dziecko jest inne i przyswaja wiedzę w różnym tempie. Najważniejsze żeby wzbudzać w dziecku poczucie własnej wartości, dlatego chwalmy nawet za jedno zapamiętane słówko.

4. Interesuj się nauką swojego dziecka i bądź w kontakcie z nauczycielem.

Bardzo ważna jest współpraca, dlatego warto być w stałym kontakcie z nauczycielem języka angielskiego. Interesujmy się postępami dzieci, szukajmy wspólnie rozwiązań , które pomogą dzieciom w nauce. Bądźmy dla siebie partnerami, bo tylko wspólnymi siłami jesteśmy w stanie osiągnąć zamierzone cele.

Artykuł „Jak pomóc dziecku uczyć się języka angielskiego, nawet jeśli samemu się go nie zna” pochodzi z serwisu Przedszkole 6 Publiczne w Radomiu.

„Praca z dziećmi w spektrum autyzmu”

pp6radom — Mon, 29 Apr 2024 09:53:52 +0000

Data: 20. 04. 2024 r.

Opracowała: Katarzyna Piorun

Temat: „Praca z dziećmi w spektrum autyzmu”

Drodzy Rodzice,

„Poradnik dla nauczycieli. Praca z dziećmi w spektrum autyzmu” oraz „Poradnik dla rodziców dzieci w spektrum autyzmu” powstały dzięki współpracy między Fundacją ING Dzieciom a Fundacją SYNAPSIS. Autorką poradników jest Katarzyna Makulec, psycholog Fundacji SYNAPSIS, ilustracje stworzyła Jona Jung. Publikacje nawiązują do książki „Kosmita” i są kolejnym krokiem w promowaniu wiedzy na temat spektrum autyzmu.

Publikacje są bezpłatne, aby pobrać je na swoje urządzenie, wystarczy kliknąć w link poniżej.

https://synapsis.org.pl/nasze-dzialania-akcje-specjalne-poradniki/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTAAAR2agpHOLIKis-7cvi4O8NwRr23S4r4WgMXHiNjLNaFSzxTXYkf5COm47eI_aem_AQw9sbmbpE24-q_aetene2YoNyFaP8OLvSEI5T9SIqgfze099w5OVlyltybH9CjR28AbTxqE2uTqBDzZY8X9aiuO

Artykuł „Praca z dziećmi w spektrum autyzmu” pochodzi z serwisu Przedszkole 6 Publiczne w Radomiu.

Doświadczenia emocjonalne rodziców dzieci z autyzmem.

pp6radom — Mon, 26 Feb 2024 22:22:15 +0000

Data: 20. 02. 2024 r.

Opracowały: Iwona Chylak

Temat: Doświadczenia emocjonalne rodziców dzieci z autyzmem.

Emocje doświadczane przez rodziców dziecka z autyzmem
Rodzice dzieci z autyzmem doświadczają wielu bardzo trudnych, specyficznych dla tej grupy przeżyć. Towarzyszące im emocje są zróżnicowane w zależności od etapu, na jakim znajduje się dziecko,
a wraz z nim jego rodzina. Należy podkreślić, iż każde dziecko dotknięte autyzmem jest inne, każda rodzina tworzy własną, niepowtarzalną historię. Podobne doświadczenia rodzin dzieci autystycznych, takie jak trudne zachowania i specyficzne potrzeby tych dzieci czy specyfika ich wychowywania, sprawiają jednak, że emocje towarzyszące rodzicom w poszczególnych okresach życia mogą być do siebie zbliżone.

Czas przed diagnozą
Rodzice są najczujniejszymi obserwatorami dziecka. To oni jako pierwsi zauważają nietypowe zachowania dziecka, opóźnienia rozwojowe czy też zanik posiadanych wcześniej umiejętności.
Na skutek tego, iż dostrzegają problem, którego nie potrafią zdefiniować i wytłumaczyć, narasta
w nich niepokój. Rodzice czują w tym okresie silny lęk, są zagubieni, zdesperowani. Towarzyszy im również poczucie winy oraz braku kompetencji rodzicielskich – nie wiedzą, w jaki sposób postępować
z dzieckiem oraz jak radzić sobie z jego trudnymi zachowaniami.
Dodatkowo rodzice mogą odczuwać pozorny brak miłości ze strony dziecka i jego wrogie nastawienie względem siebie, co odczytują najczęściej z zachowań takich jak: szarpanie za włosy, szczypanie, tulenie się z jednoczesnym unikaniem spojrzenia.
Istnieje również grupa rodziców, która w tym okresie „zamraża” emocje, „odkłada je na później”. Rodzice dostrzegają nieprawidłowości w zachowaniu dziecka i całą swoją energię przeznaczają na działanie, poszukiwanie przyczyn doświadczanych problemów oraz możliwości rozwiązań. Sądzą, że dziecko przechodzi chwilowy kryzys. . Rodzice są coraz bardziej zmęczeni niepewnością i nieustannym lękiem, dlatego zaczynają szukać pomocy u specjalistów, takich jak: pediatrzy, foniatrzy, psychologowie, psychiatrzy.
Otrzymanie diagnozy
Rodzice podkreślają, że otrzymanie diagnozy to bardzo ważny moment w życiu całej rodziny. Diagnoza pomaga opisać problem, zrozumieć sytuację, określić przyczyny nieprawidłowego rozwoju dziecka i – nade wszystko – daje nadzieję na odzyskanie kontroli nad własnym życiem. Jak jednak wielokrotnie podkreślano, zdiagnozowanie autyzmu u dziecka jest bardzo trudne. Niekiedy proces diagnostyczny trwa kilka lat, a rodzice odbywają długą, męczącą wędrówkę po gabinetach specjalistów. Często zdarza się również, że stawiane są mylne diagnozy, takie jak np. zaburzenia wzroku, niedosłuch. Opóźnienie diagnozy prowadzi do obciążenia emocjonalnego rodziców, którzy odczuwają coraz większe zmęczenie, żal i smutek. Dlatego po otrzymaniu diagnozy autyzmu czują ulgę oraz spadek napięcia. Diagnoza stanowi często potwierdzenie ich przypuszczeń, a także zakończenie trudnego etapu w życiu całej rodziny, przepełnionego obawami, lękiem, niepewnością, bezradnością.
W przekonaniu rodziców, otrzymanie diagnozy rozpoczyna okres działań na rzecz dziecka, czas specjalistycznej pomocy, terapii i powrotu rodziny do równowagi. Ponadto stanowi ona motywację do pracy z dzieckiem, zdobywania informacji na temat autyzmu oraz metod pracy terapeutycznej.
Wpływ posiadania dziecka z autyzmem na funkcjonowanie rodziny.
Obecność dziecka z autyzmem z całą pewnością wywiera wpływ na całą rodzinę. Z literatury oraz rozmów przeprowadzonych z rodzicami wynika, iż może on być zarówno pozytywny, jak i negatywny – w zależności od licznych zmieniających się czynników, do których zalicza się m.in.: rozpatrywaną
w danym momencie sferę życia, wcześniejsze doświadczenia, przeżycia oraz inne czynniki. Wychowywanie dziecka z autyzmem jest dla rodziców trudnym zadaniem, sytuacją problemową,
z którą mogą oni sobie radzić lepiej lub gorzej . Bardzo ważną rolę odgrywa tu jakość związku rodziców. Może ona stanowić swoisty bufor przeciwko stresowi, ochronę przed wszelkiego rodzaju zagrożeniami. Rodzice za najważniejsze uznają wzajemne wspieranie się, zaufanie, oddanie oraz zrozumienie. W trakcie przeprowadzonej rozmowy jedna z matek przyznała, iż trudne przeżycia cementują związek, pozwalają zrozumieć, na czym naprawdę polega małżeństwo. Ponadto według rodziców, dziecko autystyczne jeszcze bardziej jednoczy rodzinę, uczy jej członków pomagania sobie, wspólnego organizowania czasu, równego podziału obowiązków oraz wiary w to, że „ciężar jest dużo lżejszy, gdy dźwiga się go razem. Należy jednak podkreślić, że zdarzają się sytuacje, w których na skutek zdiagnozowania autyzmu u dziecka, codziennego przemęczenia oraz braku czasu dla siebie nawzajem, więź emocjonalna między małżonkami słabnie. Rodzice czują się osamotnieni, obwiniają się wzajemnie za sytuację, w której przyszło im żyć. Występowanie autyzmu u dziecka może negatywnie wpływać na wzajemność uczuć oraz obniżać poziom empatii w relacji rodzic – dziecko.
Jak jednak twierdzą rodzice, na skutek wzmożonej opieki nad dzieckiem z autyzmem, poświęcania mu większej ilości czasu i uwagi czują z nim silniejszą więź, większą bliskość. Są również bardziej wyczuleni na wszelkie oznaki miłości oraz przywiązania ze strony dziecka. Bardzo często bywa tak, że dziecko z autyzmem znajduje się w centrum życia rodziny, co potwierdza wypowiedź jednej z matek: „córka jest rozpieszczana, jest naszym oczkiem w głowie. Ponadto rodzice dostrzegają wpływ posiadania dziecka z autyzmem na siebie samych, mają świadomość wewnętrznych zmian, które w nich zaszły. Przypisują im pozytywny charakter. Twierdzą, iż dziecko nauczyło ich tolerancji, empatii, cierpliwości, wyrozumiałości, a także zwiększyło ich pokłady miłości. Dzięki wyjątkowej sytuacji, w jakiej znalazła się rodzina, rodzice doświadczają swojego rozwoju osobistego: zdobywają wiedzę na temat zaburzenia, uczestniczą w różnych kursach i szkoleniach, czytają fachową literaturę, rozpoczynają studia, podejmują pracę. Ich życie zostało przewartościowane, priorytety się zmieniły. Doszło do umocnienia się więzi rodzinnych, poszerzenia się sieci społecznej. Nastąpił rozwój duchowy członków rodziny.

Artykuł Doświadczenia emocjonalne rodziców dzieci z autyzmem. pochodzi z serwisu Przedszkole 6 Publiczne w Radomiu.